Architecture has always been human’ second skin that wraps his personal world while shielding against the wild roughness of nature. Just like putting on sunscreen in the scorching sun, wearing sunglasses in blinding daylight or putting on an extra jacket in the cold winter night; architecture also needs extra protection for uncompromising conditions.

In the current environmental unpredictability, many houses shops and buildings in Bangkok get a surgical operation to strive against the extremes and unknowns. Various materials and techniques were used to enforce building structures in response to possible flooding, giving Bangkok a new architectural topography….

Unarguably Thai, contemporary and bottom-up ;)

คอนโดมิเนียม เซอร์วิสอพาร์ทเมนท์และอาค่ารมากมาย ขึ้นบิลบอร์ด เขียนก็อปปี้ไรท์ สื่อภาพลักษณ์ แปะป้ายว่าตัวเองเป็นโครงการ”เขียว” มีโซล่าเซลล์ ใช้ระบบน้ำรีไซเคิล ใช้พลังงานหมุนเวียน นำเทคโนโลยีล้ำสมัยมาสร้างสถาปัตยกรรมที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม  กระตุ้นจิตสำนึกรักษ์สิ่งแวดล้อม ให้เราเลือกวิถี”ดีๆ” ในชั่วชีวิตหนึ่ง ปกป้องดาวเคราะห์ดวงนี้ไว้เพื่อลูกหลานและชนรุ่นหลัง ที่จะต้องแบ่งปันและสืบทอดทรัพยากรธรรมชาติต่อจากการปู้ยี่ปู้ยำของเรา

ถึงแม้กฎแห่งกรรมและสภาวะโลกร้อนจะไม่สามารถพิสูจน์และยืนยันได้อย่างสัมบูรณ์ทางวิทยาศาสตร์ แต่ในปัจจุบันนี้เป็นที่ประจักษ์แล้วว่าทั้งสองแนวคิดมีมูลค่าทางการตลาดอย่างมหาศาล

การกินเจและวิถีชีวิตแบบรักษ์สิ่งแวดล้อมเป็นอีกหนึ่งในอีกหลายทางเลือกที่สังคมเสนอภายใต้กรอบของความ”ดี” สร้างจิตสำนึกให้เป็นกระแส เร้าถึงความรับผิดชอบต่อชีวิตและโลกให้เป็นหนึ่งในหน้าที่ของมนุษย์  ซึ่งเป็นเรื่องน่ายินดีที่ความรัก ความเห็นอกเห็นใจ สามารถเป็นแรงขับเคลื่อนเศรษฐกิจยุคปัจจุบัน ที่มีแต่การหักหาญแข่งขัน

แต่ถ้าหากพิจารณาจากค่าต้นทุนวัตถุดิบแบบไร้เนื้อสัตว์ที่น่าจะถูกกว่าปกติมากกว่าครึ่ง ราคาอาหาร”เจ”ระหว่างเทศกาลเจ กลับแทบจะไม่มีความแตกต่าง เช่นเดียวกับต้นทุนค่าวัสดุก่อสร้างแบบ”กรีนๆ”ที่สูงกว่าวัสดุทั่วไป ที่ทำให้ผู้ซื้อต้องควักกระเป๋าเพิ่มขึ้นในการจับจอง แถมยังต้องจ่ายราคาค่าสาธารณูปโภคเท่ากับปกติ แม้ว่าจะมีระบบหมุนเวียนทดแทนสุดไฮเทคในโครงการ  ในหลายๆสถานการณ์ ผู้ประกอบการทำหน้าที่แค่เสนอทางเลือก”ดีๆ”ให้ (ร่วมกับ โครงการ CSR”ดีๆ” ของบรรษัทยักษ์ใหญ่ ที่เห็นคุณค่าของความยั่งยืน….. ในการสร้างรากขยายฐานผู้บริโภค) โดยที่มูลค่าของจิตสำนึกตกเป็นภาระของผู้บริโภคแต่เพียงผู้เดียว ความหวังดีส่งกระจายถึงทุกสิ่งมีชีวิตบนโลกแต่เงินกลับไหลเข้ากระเป๋าคนจำนวนหยิบมือ

ถึงแม้ทุนนิยมจะอำนวยให้ปัจเจกมีทางเลือกมากขึ้น แต่ก็ยังอยู่ภายใต้กฏเกณฑ์ของกำลังทรัพย์ ในยุคที่ความ”ดี” ถูกแลกเปลี่ยน ซื้อขายได้ คนที่ต้องการใช้ชีวิต”ดีๆ”ตามมาตรฐานสังคม จึงจำเป็นต้องจัดหาทุนรอนมาเพื่อสนองวิถีความเชื่อ เพิ่มทางเลือกให้กับชีวิตสั้นๆของตน

อาหารเป็นปัจจัยพื้นฐานของปุถุชนที่ไม่สามารถอิ่มทิพย์ได้ เฉกเช่นเดียวกับที่อยู่อาศัยคุ้มกะลาหัว ในขณะที่ความจำเป็นในการบริโภคยังคงดำเนินตามครรลอง ธง” เหลืองแดง” ก็ถูกปลดลง พร้อมๆกับป้ายโฆษณา”เขียวๆ”ที่ถูกรื้อออก เมื่อสิ้นการรณรงค์ทางการตลาด

Thailand – Mae sot :  Thai-Myanmar border city in Tak province, north-west of Bangkok

http://www.oknation.net/blog/print.php?id=173870

Myanmar - Naypyidaw : hope to see this rather than Junta annual marching ceremonyhttp://burmanewscasts.blogspot.com/2009/05/new-naypyidaw-airport-to-handle-105.html

India - Manipur / Imphal : a city in a state in India, adjacent to Myanmar

http://www.traveldealsfinder.com/imphal-pictures

India – Nagaland / somewhere in the village : heard a lot about the beauty of Naga ladies  from my mate Oken. see the tribal people and stay away from the headhunters

http://www.andrewsgibson.com/blog/2008/02/an-interview-with-photojournalist-timothy-allen/

India – Assam / Guwahati : will drop by to say hi to Keith and his angelic-voice little niece :)

http://guwahati4us.blogspot.com/

India – West Bengal / Gorumara wildlife sanctuary : I’ll be quiet and well-behave…

http://picasaweb.google.com/lh/photo/Z50n-bjkCahKfgvR0lLMOg

Nepal – Kathmandu : take a little detour to witness the breath-taking capital city of Nepal

http://www.nepalecotrek.com/kathmandu_patan_bhaktapur_nagarkot.php

Nepal – Mahendranaga : fill myself up with some nepali food before crossing the border back to India.

http://photos.igougo.com/pictures-photos-p182190-Nepali_Food.html

India – Chandigarh : just want to be a part of what I had to sketch in my architecture school.

http://www.checkonsite.com/chandigarh-high-court/

India – Punjab : simply just can’t miss due to many reasons…

Pakistan – Lahore : check out the capital.

http://www.urdusky.com/wp-content/uploads/2010/11/Badshahi+Mosque-Lahore+3.jpg

Pakistan – Quetta : “The fruit garden of Pakistan”

http://en.wikipedia.org/wiki/File:Quetta_At_Night.jpg

Iran - Tehran : visit the capital, Check out Azadi (Freedom) Square. (looks round to me)

http://www.iranair.it/english/tourism/cities/tehran.shtml

Turkey – Istanbul : Hagia Sofia, another rendering in my uni sketchbook.

http://www.turkeypropertyservice.com/

Bulgaria – Stara Zagora : There is something about this place….

http://nikolamihov.com/forget_your_past.html

Romania - Bucharest : feeling the urban life in the vampire capital

http://www.bilauca.net/RomaniaBucharest.html

Hungary – Budapest : enjoy the history Buda castle, one of world’s heritage sites

http://www.julia-nki.hu/iobcferoconf09/10aboutbudapest/AboutBudapest.htm

Austria – Vienna : walk along the origin of this classic piece. visit my beloved super wild friend, Ania Nidgorzga-Buhr.

Germany – Munich : check out the Olympic stadium. i prefer this one than the new Allianz arena but would like to see both anyway :)

http://www.worldofstock.com/stock_photos/AAB2123.php

Germany – Frankfurt : eat Frankfurter with a Frankfurter in Frankfurt

http://cc.fulhamfc.com/forum/topics/are-people-from-hamburg-called?commentId=3232738%3AComment%3A133534

Netherlands - Amsterdam : after a long journey, i deserve a moment of peace ;)

Then finally UK – London : Buckingham Palace….. don’t ask me why I want to come here…

http://www.wayfaring.info/2011/03/21/buckingham-palace/

The journey will go through 12 countries covering 14,292 Km. A constant walking speed of 5 Km/h will take 119 days 13hours (that is 24 hours of walking non-stop) + 33% extra time for sleeping make it a total of 160 days.  Google map suggests to “Use caution – This route may be missing sidewalks or pedestrian paths, all directions from Satorn 7 to Buckingham Palace precisely elaborated.

Anybody interested? :)

Ps. Special thanks to Google Map

ประเด็นถูกหยิบยกขึ้นมาท่ามกลางข่าวน้ำท่วมรายวัน  ที่ส่งผลกระทบให้แก่ชีวิต ทรัพย์สิน และสภาพจิตใจแก่ประชาชนใน 26 จังหวัดบริเวณภาคกลางและอีสาน (ตรวจสอบสถานการณ์แบบเกาะติดได้ที่เวปไซท์ของกรมทรัพยากรน้ำ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม http://www.dwr.go.th/) รวมถึงประเทศอื่นๆในภูมิภาคเอเชียอย่างปากีสถานและกัมพูชาที่ได้รับความเดือดร้อนไม่แพ้กัน

“ไม่แน่ แต่ไม่น่าจะท่วมน้อยกว่าเดิม ขึ้นอยู่กับ” ผมตอบยังไม่จบประโยคดี ผู้ยิงคำถามก็หมดความสนใจและหันไปถามคำถามเดิมกับคนอื่นๆรอบข้างต่อ…

สถานการณ์น้ำวันที่ 17 กันยายน 2554 - ภาพจาก http://www.dwr.go.th

ตั้งแต่ผมจำความได้ สองปัญหาภัยพิบัติที่อยู่คู่กับประเทศไทยมาตลอดคือ ปัญหาน้ำท่วมและฝนแล้งที่เกิดขึ้นทุกปี ในระดับความเสียหายต่างๆกัน ลองมองจากสามัญสำนึก ปัญหาทั้งสองอยู่กันบนคนละด้านของตาชั่ง คือน้ำไม่มากเกินก็น้อยเกินในห้วงฤดูใดฤดูหนึ่งของปีทำให้ขาดความพอดี หากจำนวนธาตุไฮโดรเจนและอ๊อกซิเจนที่หมุนเวียนเปลี่ยนสภาพประกอบกันกลายเป็นน้ำในชีวมลฑลไม่เคยเปลี่ยนแปลง มันต้องมีตัวเร่งอะไรซักอย่างที่ทำให้สมการนี้ห่างไกลสมดุลย์ขึ้นเรื่อยๆ

วันก่อนได้ดูข่าวช่วงหัวค่ำเกี่ยวกับเหตุการณ์น้ำท่วมในประเทศ มีนักวิชาการมาวิเคราะห์ อธิบาย และคาดการณ์ถึงแนวโน้มความเสียหายที่จะเกิดขึ้นภายในสอง-สามวันข้างหน้าว่าเกิดจาก “ปริมาณน้ำฝนจำนวนมาก” ลองเสริชกูเกินดู (อีกแล้ว ตามฟอร์ม) พบข้อมูลเกี่ยวกับน้ำท่วมมากมายรวมถึงสาเหตุที่ทำให้เกิดน้ำท่วม แต่ทั้งหมดก็บ่งชี้ว่าเป็นผลจากฝนที่ตกหนัก ร่องอากาศที่พาดผ่าน และมรสุมจากทะเลนู่นนี่ อุทกภัยเป็นเรื่องของความผิดปกติทางธรรมชาติ โชคชะตาบังเอิญร้าย ซวยกระทันหันโดยที่ไม่มีมนุษย์คนไหนป้องกันได้

นี่คือการมองโจทย์แบบมิติเดียว เห็นว่าน้ำเป็นเพียงของเหลวเคลื่อนจากที่สูงสู่ที่ต่ำกว่า หยดลงมาจากฟากฟ้า ผ่าน อ่างเก็บน้ำ เขื่อน  บึง หนอง คลอง ห้วย แม่น้ำ และในที่สุดก็ไหลออกสู่มหาสมุทร ที่ระดับน้ำทะเล หลงลืมตัวแปรที่สำคัญยิ่งในสมการน้ำอย่างต้นไม้ หรืออย่างน้อยก็ไม่ได้มีการกล่าวถึงเลย

เทียบกับภาพบนเอาเอง image from wikipedia

ต้นไม้ขนาดใหญ่ (อย่างน้อยก็น่าจะสูงเกิน 15 เมตร) ดูดซึมน้ำจากทางรากได้ 5.5 ลิตรต่อชั่วโมง(สุนทร, 2545) ขณะทำการสังเคราะห์แสงในเวลากลางวัน เท่ากับสิบสองชั่วโมงที่แดดออก มันสามารถดื่มน้ำได้ 66 ลิตร หากหนึ่งต้นใช้พื้นที่ 10 ตารางเมตร หนึ่งตารางกิโลเมตรก็จะเท่ากับ 100,000ต้น  ถ้าเรามีพื้นที่ป่าเพิ่มขึ้น 10 เปอร์เซ็นต์ (ประเทศไทยมีพื้นที่ 513,000 ตารางกิโลเมตร) น้ำปริมาณ 338,580,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน จะถูกหมุนเวียนกลับไปสู่ชั้นบรรยากาศ (สถิติตอนน้ำท่วม กทม. ในปีพ.ศ. 2538 แม่น้ำเจ้าพระยาระบายน้ำเกินอัตราที่รับได้ประมาณ 4,000 ลบ.ม. ต่อวินาที หรือ 345,600,000 ลบ.ม. ต่อวัน http://www.oknation.net/blog/print.php?id=652564) นี่ยังไม่นับปริมาณน้ำที่ถูกดูดซับโดยเปลือกไม้และการที่ลำต้นชะลอกระแสน้ำก็ช่วยให้ถูกดูดซึมลงดินได้ง่ายและมากขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างต้นไม้และน้ำเหนียวแน่นเกินที่จะละเลยได้ในกรณีน้ำท่วม

 ”…..อาจมีบางคนเข้าใจว่า ทำไมถึงสนใจเรื่องชลประทาน หรือ เรื่องป่าไม้ จำได้เมื่ออายุ 10 ขวบ ที่โรงเรียนมีครูคนหนึ่ง ซึ่งเดี๋ยวนี้ตายไปแล้ว สอนเรื่องวิทยาศาสตร์ เรื่องการอนุรักษ์ดินแล้วให้เขียนว่า ภูเขาต้องมีป่า อย่าง นั้นเม็ดฝนลงมาแล้วจะชะดินลงมาเร็ว ทำให้ไหลตามน้ำไป ไปทำความเสียหาย ดินหมดจากภูเขาเพราะไหลตามสายน้ำไป ก็เป็นหลักของป่าไม้ เรื่องการอนุรักษ์ ดิน และเป็นหลักของชลประทานที่ว่า ถ้าเราไม่รักษาป่าไม้ข้างบน จะทำให้เดือด ร้อนตลอด ตั้งแต่ดินภูเขาจะหมด ไปกระทั่งการที่จะมีตะกอนลงมาในเขื่อน มี ตะกอนลงมาในแม่น้ำทำให้น้ำท่วมนี่นะ เรียนมาตั้งแต่อายุ 10 ขวบ…..”

 http://region3.prd.go.th/The_King/king_forest_02.php

น่าเสียดายที่ความจงรักภักดีของปวงชนชาวไทย (หรือเจาะจงหน่อยก็กลุ่มนายทุนจิตละโมบจำนวนหยิบมือ) ส่งไปไม่ถึงขั้นตอนการปฏิบัติ พื้นที่ป่าไม้ของเราจึงลดลงจาก 43.21% ในปีพ.ศ. 2516 เป็น 33.44% ในปีพ.ศ. 2552 (http://web2.forest.go.th/stat/stat52/stat2552.html) หากไม่มีโครงการป่าชุมชนที่ช่วยเพิ่มให้ถึงเกือบ 8%ในช่วงปีพ.ศ. 2544 (หวังว่าต้นไม้เหล่านั้นยังคงโตวันโตคืนไม่เจอน้ำพัดโค่นหมดไปก่อน) ตัวเลขในรายงานปีปัจจุบันคงจะดูน่าหดหู่ไม่น้อย

ตราบใดที่คนในประเทศยังมองปัญหาแบบลดทอน-แยกส่วน และปลูกฝังความคิดเรื่องน้ำท่วมว่าเป็นผลงานของธรรมชาติล้วนๆอย่างที่เป็น วิธีแก้ไขก็คงจะไม่พ้นการสั่งผลิตกระสอบทรายเพิ่มหรือจัดพิธีบวงสรวงห้ามฝนแห่งชาติ ผู้ประสบภัยที่บ้านจมไปครึ่งหลัง ผลิตผลทางการเกษตรย่อยยับ โอกาสทางเศรษฐกิจดับ วิถีชีวิตเปลี่ยน สูญเสียสมาชิกครอบครัวไปสองคน ก็ยังได้รับถุงยังชีพติดยี่ห้อทางการเมืองเป็นการเยียวยาอยู่ร่ำไป อุทกภัยกลายเป็นปัญหาสามัญประจำปีที่จะต้องใช้ความ “ไม่เป็นไร(ถ้ายังไม่โดนกับตัว)” หาหนทางดำเนินชีวิตร่วมกันต่อไปแบบไทยๆ

“ไม่แน่ แต่ไม่น่าจะท่วมน้อยกว่าเดิม ขึ้นอยู่กับจิตสำนึกและการกระทำของมนุษย์ว่าจะผลักดันไปในทิศทางไหน…”

ถึงแม้สัญชาติญาณเรียลลิสต์ จะผลักดันให้อยากตอบคำถามกลับไปว่า “ไม่มีทางซะหรอก ดูยังไงก็ยิ่งแย่ลง” แต่การมีความหวังในจริยธรรม ความรัก และความเห็นอกเห็นใจของเพื่อนร่วมโลก มันก็ทำให้ชีวิตโรแมนติคและน่าสนุกขึ้นไม่ใช่หรือ?

อย่างน้อยก็ในใจเราเอง….

ลองเสริชเฮียกูเกินว่า “ขอแต่งงาน ปฏิเสธ” ผลการค้นหามีแต่คลิปวิดิโอตลก “เซอร์ไพรซ์ขอแต่งงาน แต่กลับโดนปฏิเสธ อย่างเซ็ง” “สุดแป้ก ชายหนุ่มขอแต่งงานกลางห้างแต่โดนปฏิเสธ” “ขอแต่งงานอย่างหวาน แต่ fail โดนปฏิเสธซะหน้าแตก” หรืออะไรก็ตามที่ไม่ค่อยมีประโยชน์กับสถานการณ์ซักเท่าไหร่เลย ในเมื่อเทคโนโลยีแห่งสหัสวรรษพึ่งไม่ได้แล้วจะไปพึ่งใครได้อีก?

สุดท้ายแล้วก็ อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ

โถ โถ โถ ตนก็คงจะต้องเป็นที่พึ่งแห่งตนอยู่วันยังค่ำ ไม่น่าจะมีอะไรดีไปกว่าการตั้งสติ พิจารณา ควบคุมอารมณ์ ข่มใจไม่ให้ฟุ้งซ่าน ประเมินสถานการณ์ว่ามันเป็นยังไง สนทนาหาข้อสรุปร่วมกันก่อนว่ามันคือจุดสิ้นสุดความสัมพันธ์ของเราสองหรือไม่ ถ้าไม่ ก็ปรึกษาหารือว่าจะช่วยกันรักษา พัฒนา ประคอง สืบสานร่วมกันต่อไปอย่างไรได้บ้าง แล้วก็ค่อยๆคลายปมกันไปทีละปล้องๆ อย่างผู้เจริญแล้ว

แต่ถ้ามันเป็นจุดจบ ก็กลายเป็นอีกพล็อทนึง

นอกเหนือจากกิจวัตรประจำฤดูอกหักที่ปฏิบัติมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้ชายแมนๆอย่างเราจะทำยังไงดี เมื่อครั้งนี้มันมีความหมายถึงขั้นการอุทิศชีวิต จิตใจ และอนาคต?

1 เอาแหวนหมั้นไปไกลๆรัศมีการรับรู้ ถ้าขอมาจากแม่ก็เอากลับไปคืน ถ้าลงทุนซื้อมาก็เอาไปฝากไว้กับพ่อหรือแม่ก็ได้ อย่าทิ้งมันไปเป็นพอ ซักวันหนึ่งอาจจะต้องได้ใช้มันใหม่ โรมานซ์มันมีโอกาสหวนกลับ ไม่ใช่เงินในกระเป๋า

2 แอลกอฮอล์ไม่ช่วยอะไร ตอนกรึ๊บสะใจ ตอนกึ่มเศร้าใจ ตอนตื่นตกใจ ว่าเฮ้ย! ทำอะไรลงไป

3 ลองเขียนสิ่งที่ชอบ/อยากทำมาซัก 5 อย่าง กิจกรรมอะไรก็ได้ที่ผุดขึ้นมาในหัวขณะนั้น ฟังเพลง ดูหนัง เที่ยวกลางคืน เข้าวัด ไปทะเล เดินทาง การเขียนนอกจากจะช่วยให้ไม่ลืมแล้ว ยังเพิ่มโอกาสในการลงมือทำขึ้นด้วย เลือกมาหนึ่งอย่างในนั้นแล้วลงมือทำเดี่ยวนั้นเลย เลือกมาอีกอย่างแล้วชวนคุณพ่อและคุณแม่ไปทำด้วย ทำกับเพื่อนอีกอย่าง เก็บหนึ่งอย่างไว้ทำกับ “คนใหม่” ที่จะเข้ามาในชีวิต เหลืออีกหนึ่งอย่างเอาไว้ทำอีกหนึ่งปีนับจากวันนี้ แล้วลองหวนคิดกลับมาถึงวันนี้ดูอีกที (จดไว้ด้วยนะว่าวันไหน)

4 ช้อปปิ้ง! Shopping Therapy ได้ผลในผู้หญิง และพิสูจน์แล้วว่ามันเวิร์คกับผู้ชายด้วย ลองซื้อทรัพย์สินติดตัวซักชิ้นตามกำลังความสามารถ แล้วเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ เตือนตัวเองไว้ว่าใจคนเปลี่ยนแปลงได้เร็วกว่าวัตถุเสื่อมสลาย แล้วก็เห่อของเล่นใหม่ตามประสา….

5 การฟังเพลงเศร้าซ้ำๆและร้องไห้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย ถ้ามันช่วยระบายอารมณ์ที่มันประทุขึ้นมาเวลาอยู่คนเดียว การร้องไห้กับเพื่อนสนิทก็ไม่เห็นเป็นไร หมดยุคแล้วที่ผู้ชายไม่ควรจะร้องไห้แสดงความเสียใจ เก็บกดความรู้สึกไว้ เพศก็เป็นแค่ผลของจำนวนที่แตกต่างระหว่างโครโมโซม X และ Y เท่านั้น การแสดงความรู้สึกกลัว โกรธ ดีใจ เสียใจ มันคือคุณสมบัติพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตอยู่แล้ว เป็นไปตามกฏเกมส์ของธรรมชาติ

6 ระบายความทุกข์โศกเศร้าร้าวระทึกที่มันอัดอั้นตันใจออกมา การเล่าให้เพื่อนสนิทคนใกล้ชิดฟังก็ช่วยระบายอารมณ์เฉพาะหน้าได้ในระดับนึง แต่ลองหาโอกาสระบายออกเป็นตัวหนังสือ บันทึกประสบการณ์ที่ผ่าน เล่าเหตุการณ์ที่เกิด บรรยายความรู้สึกที่เกาะกุมลงเป็นmemoซักแผ่น

ในแง่ของจิตวิทยาแล้ว การพูดและการเขียนมีผลต่างกันมาก บ่อยครั้งที่การพูดจะไร้โครงสร้าง ไม่มีระเบียบจนบางครั้งถึงขั้นยุ่งเหยิง แต่ในทางกลับกัน การเขียนจะจะส่งเสริมให้มีการสร้างเนื้อเรื่อง มีระบบโครงสร้าง ช่วยให้เราเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดได้มากขึ้นและสามารถประเมินหาทางออกได้ดีกว่า (:59 SECONDS Think a little Change a lot, R. Wiseman Prof., 2009) ครั้งหน้าจะได้แกร่งเกมส์ขึ้น

7 เปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาส เอาประสบการณ์ไปสร้างหนัง ทำเป็นมิวสิควิดิโอ เขียนนิยาย หรือไม่ก็เอามาเขียนเป็นบล็อกหลอกคนให้เข้ามาอ่านก็ได้ เผื่อมันจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นบ้างหรืออย่างน้อยก็อาจพอจะช่วยให้ตัวเองเรียบเรียงความคิด ตั้งสติ หายบ้าได้บ้าง

555555 :’(

Location: Petchkasem 79 Bangkok, Thailand

Total Floor area: 72 sq.m. Completed July 2011

Entrance

Reception

Corridor – Examination room

Mezzanine

Toilet

(ถ้าจะให้ได้รถชาติ ให้เริ่มอ่านจาก Ayubowan…สวัสดี ก่อนครับ http://5ritstudio.wordpress.com/2011/07/20/ayubowan/ :)

โรงแรมในตัวเมืองKandyมีให้เลือกหลายราคา หลากสถานที่ตั้ง แต่ผมนั่งรถตู้บนถนนลาดยางออกมาจากตัวเมืองครึ่งชั่วโมง ต่อรถจี๊ปบนถนนลูกรังอีกยี่สิบนาที เพื่อมาที่ Kandy Samadhi Centre (http://www.facebook.com/pages/The-Kandy-Samadhi-Centre-Nature-Resort/216130078414060) รีสอร์ทธรรมชาติบนเนินเขาขนาบด้วยแม่น้ำเล็กๆสองสาย ที่ผมเลือกมาที่นี่เพราะมีคนรู้จักกับเจ้าของชาวศรีลังกาคลั่งของเก่า ผู้มีภรรยาเป็นสาวญี่ปุ่นบ้าการวาดการ์ตูน

บรรยากาศในรีสอร์ทสงบเงียบ ได้ยินเสียงน้ำไหลเบาๆตัดกับเสียงกรากแกรกของใบไม้ไหว ลมภูเขาพัดเอื่อยๆ พาความเย็นชุ่มชื้นขึ้นมาจากดินและกระแสน้ำ  ผมเดินตามทางเดินเลาะริมเขาพร้อมกับพนักงานที่อธิบายประวัติความเป็นมาของสถานที่อย่างกระตือรือล้นด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงทมิฬ ชี้ให้ดูอาคารที่พักเป็นโครงสร้างดินอัด ผนังมีรูปวาดสไตล์ tribal รอบๆบริเวณประดับประดาด้วยของ Antiques ที่เจ้าของสรรหามาจากทั่วประเทศ ไม่ว่าจะเป็นวงกบประตูโบราณจาก Kottawa ทางใต้ ไม้แกะสลักประดับหัวเสาจาก Jaffna ทางเหนือ ตู้กระจกโครงไม้สไตล์โคโลเนียล (อีกครั้ง) หรือชั้นวางของไม้ ที่ดัดแปลงมาจากเกวียนเก่าปลดระวาง

ตกหัวค่ำเปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันเหล็ก ส่องทางเดินแวบวาบเป็นระยะๆ นำทางไปสู่บริเวณต้อนรับ/ห้องอาหารติดธารน้ำ ที่ไสวไปด้วยแสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันทองเหลืองนับสิบตัว เติมบรรยากาศให้กับอาหารมื้อเย็น เป็นบุฟเฟต์อาหารพื้นถิ่น4-5อย่างเสริฟในหม้อดิน รสชาติอร่อยไม่แพ้แกงไทยเลยทีเดียว พอมาทานอาหารถึงรู้ว่าคืนนี้มีแขกมาพักอีกห้องเป็นคู่ฮันนีมูนฝรั่งเศษ-ญี่ปุ่น ได้ทักทายกันเล็กน้อยตามมารยาท

น่าแปลกที่ในป่าอย่างนั้นไม่มียุงเลยซักตัว ตอนกลางคืนผมเลยแง้มประตูไว้นิดหน่อยให้ลมผ่าน อากาศในห้องเย็นสบาย เสียงน้ำไหลค่อยๆกล่อมให้ผมหลับโดยไม่รู้ตัว

ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีกลางดึก ไฟหัวเตียงยังเปิดส่วางอยู่ เห็นประตูไม้ค่อยๆแง้มเปิดออก สติกลับมาตื่นตัวทันที ใจเต้นระรัว ในหัวคิด เฮ้ยไอ้พนักงานตอนกลางวันมันตีสนิทเพื่อการนี้นี่เอง แต่ปากปิดสนิท สายตายังจับจ้องไปยังช่องว่างประตูที่กำลังกว้างขึ้น

แล้วเจ้าหมาก็เดินเข้ามา จ้องตา 3 ปริบ แล้วก็เดินไปนอนหนีไอเย็นจากดินบนพรมหน้าห้องน้ำ ผมชะโงกหน้าออกไปมองข้างนอกห้องไม่เห็นใคร จึงปิดประตูและนอนต่อกับเพื่อนร่วมห้องชีวิตใหม่

วันรุ่งขึ้นก่อนกลับผมเดินถ่ายรูปรอบๆรีสอร์ทมันก็เดินนำสลับตามตลอดทาง ประหนึ่งเป็นเจ้าหน้าที่รปภ ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขัน ไม่มีวอกแวกกัดต้นไม้ใบหญ้า ออกนอกลู่นอกทางไปขุดดิน หรือแม้แต่ฉี่ขยายอาณาเขต พนักงานดีเด่นชัดๆ

Employee of the month

ค่าที่พักรวมค่าอาหารและค่ารถเดินทางจากตัวเมืองสำหรับสองคนตก 3,200บาท นับว่าแพงพอๆกับโรงแรมห้าดาว(ตัดสินจากไกด์บุ็ค)ที่อื่น แต่ด้วยบรรยากาศเป็นธรรมชาติ ของตกแต่งแบบแนวพิพิธภัณฑ์เก๋ๆ และการต้อนรับแบบอบอุ่นเป็นกันเอง ไม่ถือว่ามากเกินไปเลย

ก่อนจะออก เจ้าหมาตัวเดิมก็ยังเดินมาส่ง หน้าเจี๋ยมเจี๊ยม ลิ้นย้อย ตาละห้อย เคยมีคนบอกกับผมว่าเวลาเราไปที่ใหม่ๆแล้วประทับใจเนี่ย “It’s not the place, it’s the people” มันไม่ใช่สถานที่หรอก มันอยู่ที่คน แต่สำหรับกรณีนี้คงเป็นเพื่อนสี่ขาหน้าซื่อที่ได้ใจผมไป

ลาก่อนศรีลังกา เดี๋ยวต้องได้กลับมาใหม่แน่นอน…..

ด้วยความที่มีนักท่องเที่ยว  มาเยี่ยมเยียนเพื่อสักการะบูชา Buddha Tantya เป็นจำนวนมาก (ส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวในประเทศ) บรรยากาศในเมือง Kandy จึงมีชีวิตชีวา วุ่นวาย  และครึกครื้นกว่าในโคลอมโบ มีถนนช้อปปิ้งที่เรียงรายไปด้วยเพิงเล็กๆที่ขายทุกอย่างตั้งแต่ของเล่นเด็กพลาสติกสีสดใส ดีวีดีหนังฮอลลีวูด บอลลีวูด ซี่รี่ยส์ เอ็มพีสาม อุปกรณ์มือถือที่เหมือนจะเหมามาจากMBK (พร้อมกับดีวีดี) ถั่วคั่ว น้ำอัดลม ขนมแป้งทอดชุบน้ำตาลที่ดูท่าทางจะหวานจนเลี่ยนลิ้น และสินค้าอีกหลายรายการที่ทำให้รู้สึกเหมือนเดินอยู่ในคลองถมในแคว้นอินเดียใต้

หลังจากที่ไปซัดอาหารเช้าแบบบุฟเฟต์ในโรงแรมเตรียมความพร้อมเดินของกองทัพ สอบถามเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยว วิธีการเดินทาง ราคาที่เหมาะสม แล้วก็นั่งตุ็กๆไปวัด Sri Dalada Maligawa จุดมุ่งหมายหลักในการมาเยือน Kandy

ภายในวัดมีอาณาเขตกว้างขวาง ทางเดินปูหินประดับด้วยธงพุทธแบบห้าแถบสี สองข้างทาง ผมเดินเข้าไปต่อแถวผ่านเครื่องตรวจโลหะ (สงครามเพิ่งจบไปไม่นานเอง ปีกว่าๆ คนเค้าก็ยังผวากันอยู่) ก่อนไปจ่ายค่าธรรมเนียมเยี่ยมชมราคา 1000 รูปี บวกกับค่านำกล้องบันทึกภาพเข้าไปข้างในอีก 300 รูปี เบ็ดเสร็จ 430 บาท แล้วไปออกันที่หน้าทางเข้าสู่กลุ่มอาคารหลัก

ผมเคลื่อนตัวตามฝูงชนขึ้นบันไดไปเรื่อยจนถึงบริเวณที่ประดิษฐานพระทนต์ของพระพุทธเจ้า ค่อยๆซอยเท้าเบียดเสียดกับศาสนิกชนรอบข้างด้วยความตื่นเต้นในการประสบพบกับพุทธทนต์ จนกระทั่งเดินมาถึงศาลประดิษฐาน หน้าบานตู้ทำด้วยไม้แกะสลัก ตกแต่งด้วยธงพุทธ แขวนผ้าหลากสี ประกอบกับงาช้างยาวโง้งสองคู่และรูปปั้นสิงห์ แนวรั้วทองเหลืองวิ่งยาวกั้นระหว่างผู้มาสักการะและบริเวณข้างใน รอบๆตัวเต็มไปด้วยคนที่จับกลุ่มสวดมนต์แน่นขนัดจนไร้ทางเดิน นั่งพนมมือ หน้านิ่ง ปากขมุบขมิบ ส่งศรัทธาผ่านสายตาที่จับจ้องศาลไม้

ผมวางดอกไม้ ถวายการบูชา สวดมนต์ทุกบทที่ท่องได้ ไหว้อธิฐานอีกสามอึดใจ ก่อนแหวกร่างกายผ่าคลื่นมนุษย์ ด้วยความผิดหวังลึกๆ นึกว่าจะได้เห็นมหามงคลวัตถุในตำนานกับสองตา พิสูจน์กระบวนทัศน์ของตัวเองด้วยประจักษ์พยาน ที่เอาไปเล่าต่อได้ไม่มีวันจบ

ออกจากบริเวณศาลแล้ว เดินเข้าไปทางพิพิทธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ที่มีเรื่องราวความเป็นมาของอาณาจักรและราชวงศ์ของซีลอน เครื่องแต่งองค์กษัตริย์ โบราณวัตถุ พระพุทธรูป หลักฐานการค้าขายกับชาติอื่นๆ สิ่งระลึกจากสมัยอาณัติประเทศทางตะวันตก และอีกหลายคอลเล็คชั่นที่ไม่พ้น ศรีลังกา พระพุทธศาสนา และอาณานิคม

เดินดูตู้โน้น อ่านตู้นี้ สังเกตุได้ว่าประเทศของเรานี่ ได้แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม สร้างความสัมพันธ์กับประเทศเค้ามานานมาก มีพระพุทธรูป เครื่องราชบรรณาการ สิ่งของเครื่องใช้ส่วนพระองค์ของกษัตริย์ซีลอน ที่ส่งมาจากสยาม แม้แต่ฐานอัญเชิญพระพุทธทนต์ที่เป็นไม้แกะสลักปิดทองอายุเป็นร้อยๆปี

เพลินตาตื่นใจ ผ่านไปค่อนโถงจัดแสดง ก็มาสะดุดหยุดอยู่ตรงตู้ไม้ หน้าบานกระจก สูงระดับเอว ข้างในเป็นชั้นกำมะหยี่สีม่วงซีด เห็นวัตถุหนึ่งชิ้นวางเด่นอยู่กลางพานกระเบื้อง ข้างๆมีกระดาษบรรยายว่า “Replica of The Sacred Relic of the tooth of Buddha”

“แบบจำลองฟันของพระพุทธเจ้า” ผมนึกอยู่ในหัวพร้อมๆกับเพ่งพิจารณา “เขี้ยว”สีขาวงาช้างฉาบคราบเหลืองหม่น ยาวประมาณ5เซนติเมตร ขนาดพอดีมือกำ ปลายแหลมราวกับอาวุธ ตรงโคนเป็นรอยหักคล้ายหลุดออดมาจากรูปปั้นปูน (เสียดายที่เค้าห้ามถ่ายรูปข้างในพิพิธภัณฑ์ อยากเก็บภาพมาให้ช่วยกันวิเคราะห์ซักหน่อย)

มันต้องมีอะไรซักอย่างผิดพลาดในกระบวนการนี้!! สมองซีกซ้ายแย้งขึ้นทันที

ไม่ว่าจะเป็นการหล่อ การปั้น การแกะ แม่พิมพ์ หรือวิธีใดๆก็ตามในการทำหุ่นจำลองออกมาผิดสัดส่วนและรูปร่าง การพิมพ์ข้อมูลบนป้ายกระดาษที่ไม่ชัดเจน การวางตำแหน่งป้ายอธิบายที่คลาดเคลื่อน ความเชื่อที่สับสนของผู้นำมาวาง หรือโลกทัศน์ที่คับแคบของตัวเอง แต่ตัดสินจากสามัญสำนึกแล้ว หากวัตถุจำลองชิ้นนี้สมควรที่จะเป็นฟัน ขากรรไกรคู่นั้นต้องงับหัวผมได้สบายๆ

ผมเดินชมบริเวณอื่นๆภายในวัดต่อ แต่ในหัวยังสลัดข้อสงสัยนั้นไม่หลุด คิดทบทวนหาเหตุผล ความเป็นไปได้ ความจริง ความเหมาะสม หน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ตลอดเวลาจนคนที่ไปด้วยทักว่า ยังนึกถึงแท่งปูนนั่นอยู่อีกเหรอ?

ในที่สุดผมก็ค่อยๆยิ้ม เมื่อความคิดเริ่มคลายจากวังวน หลุดพ้นจากวัตถุชิ้นเล็กๆชิ้นนั้น

ในเมืองโคลอมโบมีวัดโบราณที่ถูกสร้างมาตั้งแต่สมัยค.ศ. 1300 และยังหลงเหลือมาถึงยุคปัจจุบันสถาปัตยกรรมศาสนาพุทธของเค้าก็ไม่ บลิง-บลิงเหมือนของเรา วัดที่ศรีลังกาไม่ได้มีระบบแบบแผน โบสถ์ อุโบสถ ใบเสมา อย่างบ้านเรา พระพุทธรูปหรือเจดีย์ก็ไม่อร่ามตาไปด้วยทองหรือเศษแก้วประดับประดาแวววาว ส่วนใหญ่เป็นปูนหล่อสีขาวนวล แฝงตนอยู่ในซอกเมืองอย่างเรียบง่ายและถ่อมตัว เท่าที่เห็นทุกๆวัดจะมีต้นโพธิ์ใหญ่ขนาด 5-6คนโอบให้คนไปรดน้ำ(เป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรม) เดินเวียน นั่งสมาธิ สวดมนต์ อาศัยร่มเงาสร้างความสงบในจิตใจ เป็นภาพที่แปลกตาในบรรยากาศที่คุ้นเคย

นอกเหนือจากศาสนสถานโบราณที่มีกระจายอยู่ทั่วเมืองโคลอมโบแล้ว ประเทศศรีลังกายังมี Kandy เมืองเล็กๆในหุบเขากลางเกาะศรีลังกา ที่เปี่ยมไปด้วยพุทธประวัติและยังเป็นที่ตั้งของวัด Sri Dalada Maligawa (http://en.wikipedia.org/wiki/Temple_of_the_Tooth) ประดิษฐานสถานของพุทธทนต์ (Buddh-dantya) หรือฟันของพระพุทธเจ้า

ถึงแม้ว่าเพื่อนชาวศรีลังกาจะบอกว่าที่นั่นไม่มีอะไรให้ทํามากหรอกไปเช้าเย็นกลับก็ได้ดูครบแล้ว แต่ผมก็ซื้อตั๋วรถไฟและวางแผนไปเที่ยวและค้างที่นั่นซักคืน :)